De lat

21 januari 2019

De laatste weken word ik er steeds chagrijniger van.
Wat er precies aan de hand is heb ik niet meteen door.
Maar dan valt het kwartje: het is DE LAT.

Het perfecte plaatje

Al meer dan een jaar ben ik bezig met een gaaf fotoproject.
Ik ben op zoek naar sporen van God in de bajes.
Wat is je anker als je helemaal op jezelf bent teruggeworpen?
Dat wil ik vastleggen.

“Je moet veel tijd doorbrengen met je foto’s”, zegt mijn mentor.
Dat is echt super leerzaam, maar ik raak er ook gefrustreerd door.
Ik ben dit project gestart vanuit nieuwsgierigheid, niet om het perfecte plaatje te schieten. 
En toch leg ik de lat steeds hoger, hoe meer ik naar mijn foto’s kijk.
Onderhand heb ik op elke pixel wel kritiek. 
Mijn mentor is een wijze man, dit is vast niet wat hij bedoelt….

God als drumstel

Een van de foto’s die ik bekijk heb ik gemaakt tijdens de workshop voor het Exodus Bajesconcert.
Als ik eraan terug denk word ik weer blij.
In de gevangenis van Krimpen aan den IJssel komt Jeangu Macrooy een workshop geven aan de Bajesband.
Jeangu staat nog in de file, de mannen beginnen alvast samen te jammen.
“Als we muziek maken zijn we even vrij van alles”, zegt een van hen.

“Need someone’s hand, to lead me through the night”, klinkt door het stiltecentrum.
Een lekker nummer van Fleetwood Mac
Muziek als anker, God als drumstel.
Er is in geen velden of wegen een lat te bekennen.
We hebben alleen maar plezier. 
Zij met de muziek, ik met mijn camera.

Decemberkilo’s

Op mijn zesenvijftigste ben ik nog steeds in staat mijn eigen frustratie te organiseren.
Door de verkeerde lat te pakken.
De lat van de pixels mag naar beneden en die van het plezier omhoog.
Zo heeft mijn mentor het vast bedoeld.

Terwijl ik dit schrijf krijg ik zin in chocola.
En prosecco. En Franse kaas.
Ik neem ze alle drie.
Want de lat van de decemberkilo’s mag ook wel wat lager.

, , , , ,