“Ik weet waar ze liggen”

9 september 2018


Als ik aankom ben ik niet alleen.
Samen met veel anderen loop ik begraafplaats Rusthof op.
De meesten mensen buigen af naar rechts. “Hij of zij is vast erg geliefd geweest”, denk ik.
Het is een drukte van belang.
Dan zie ik een bordje en loop naar míjn bestemming.

Russisch ereveld.

Kleine wit-grijze stenen, rij aan rij aan rij aan rij. Het Russisch ereveld.
Om me heen liggen 865 mannen. Geliefd. Gemist.
Ver van huis gesneuveld en begraven zonder familie en vrienden.
Slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog uit de voormalige Sovjet-Unie.
Van verschillende plekken in Nederland hier naartoe gebracht.
Indrukwekkend.

Ik heb afgesproken met Remco Reiding.
Hij kent deze plek door en door.
“Kom even mee”, zegt hij.

“Ik weet waar ze liggen.”

We lopen naar een van de honderden stenen.
Hij gaat door zijn knieën en begint hij te vertellen.
Over zijn zoektocht naar de overledene.
Over namen die niet kloppen, eindeloze stapels documenten en buitenlandse reizen.
In zijn stem hoor ik passie en gedrevenheid.
En vastberadenheid.

Als ik hem vraag waarom hij dit doet is het even stil.
Dan kijkt me aan en zegt: “De familie is nooit geïnformeerd over het lot van deze soldaten. Zij hebben het recht om te weten waar ze zijn gebleven.”
En dan: “Ik weet waar ze liggen.”

Laatste eer.

Al meer dan twintig jaar spoort Remco nabestaanden op.
Om ze kunnen vertellen waar hun vader en opa is gebleven.

Ineens ben ik me bewust van het grote contrast.
Even verderop wordt iemand door veel, heel veel mensen herdacht.
De laatste eer door familie en vrienden.

De mannen die hier liggen verdienen dat ook.
Remco is vastbesloten daarvoor te zorgen.
Inmiddels heeft hij bijna tweehonderd families kunnen informeren.
De laatste eer voor alle soldaten.

Omkijken.

Deze foto is onderdeel van de expositie “Omkijken” voor 033Fotostad.
Van 26 augustus tot en met 27 oktober 2018 kun je gaan kijken bij
hotel De Tabaksplant, Coninckstraat 15 in Amersfoort.
Je bent van harte welkom!

 

, , ,