In de war

24 december 2018

Als kind groei ik op in een klein stadje in het Friese merengebied.
Daar ga je als je vier bent naar de kleuterschool. Iedereen.
Ik heb het er enorm naar mijn zin. 
Totdat ik zes word. Dan raak ik in de war.

Grote School

Als je zes bent ga je namelijk naar de Grote School.
Samen met al mijn vriendinnetjes, denk ik dan nog.
Maar niets is minder waar, want wij blijken Hervormd te zijn…..

Het stadje waar ik woon telt duizend inwoners en drie kerken: 
een Gereformeerde, een Hervormde en een Doopsgezinde. 
De eerste twee hebben een eigen school, de laatste niet.
Er is ook een Openbare school, daar zitten de heidenen. Én de Katholieken. 
Die hebben dezelfde God als wij, maar gaan naar een andere school. 
Net als de Gereformeerden. 
Ik begrijp er niets van.

Liefde

Ik vraag mijn ouders om uitleg, maar daar kom ik niet ver mee.
Mijn moeder is namelijk Gereformeerd en mijn vader Hervormd.
“Maar wat zijn wíj dan?”, vraag ik. 
“Vrolijk protestant!”, roept mijn vader.
Het woord vrolijk begrijp ik, wat een protestant is weet ik niet.
“En in welke God geloven wij dan?” vraag ik verder.
“In de God van liefde”, is het antwoord.
Ik vind dat wel een compact concept: God is liefde. Punt.

Later kom ik erachter dat er ook nog Joden, Moslims, Boeddhisten, Hindoe’s en Humanisten zijn.
Die woonden toen kennelijk nog niet in IJlst. 
En zelfs Gereformeerden en Hervormden heb je in vele soorten en maten.
Echt too much, weet je. En allemaal geloven ze in de liefde.

Mijn hemel

Mijn kleuterschool is er niet meer.
Tenminste, niet op de plek waar hij stond.
Ik hoop dat ze hem verplaatst hebben naar de hemel. Mijn hemel.
Iedereen mag er naar binnen, maakt niet uit wat je gelooft.

Morgenochtend ga ik naar een bijzondere kerstviering.
Geen idee van welke God, maar ik ga meezingen. Keihard.
Misschien wel iets van Lenny Kravitz.

God is Liefde.
Let Love Rule.
Vrolijk Kerstfeest.