Mijn opa

5 december 2018


1968

Mijn opa is een rasverteller. Als kind luisteren mijn zusjes en ik ademloos naar zijn verhalen.
Wat het extra spannend maakt, is dat zijn verhaal zichtbaar wordt.
Terwijl hij praat, glijdt zijn potlood over het papier en zie ik de hoofdpersonen tot leven komen.
Fantastisch vind ik dat, bijna tovenarij….

Hij had een rijke fantasie, mijn opa.
Een verhaal dat ik nooit ben vergeten gaat over een stout meisje. Een heeeel stout meisje.
Zó stout dat ze naar de gevangenis moet. Dat gaf mijn zusjes en mij koude rillingen.
We wisten niet wat een gevangenis was, maar het was heel erg als je daar terecht kwam.
Want in de gevangenis mag je niks en krijg je spinnen op je brood, zo vertelt opa.
Zijn behendige vingers tekenen de ene na de ander grote spin op een witte boterham….

2018

Vijftig jaar later sta ik in de keuken van een gevangenis.
Ik onderwerp de ruimte aan een grondige inspectie.
Hier zou je ze toch moeten zien? Maar geen spin te bekennen.

Dan valt mijn oog op een kast. Een kast die bijna leeg is op een stapel plastic doosjes na.
“Muisjes!”, denk ik. “Geen spinnen, maar muisjes!”
Ik loop er naar toe, het beeld blijft me boeien.
Het raakt me en ik weet niet waarom.

Een van de gedetineerden vertelt mij waar ik naar sta te kijken.
“Iedere week krijgen we een rantsoen”, zegt hij, “maar de vruchtenhagel wil niemand hebben.
Die blijft hier altijd staan”.
“O ja, eigenlijk heet het vruchtenhagel”, denk ik. Wij noemden dat thuis muisjes.

Als de laatste deur achter me dicht gaat haal ik diep adem. Frisse lucht!
“Hier moet ik echt nooit terechtkomen”, denk ik.
Mijn opa had gelijk, de gevangenis is beslist geen pretje.
Wat je ook op je brood krijgt….


, , , ,

Leave a comment

Your email address will not be published.Field is required

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>