Over zeeën en rivieren

7 september 2017

“For life and death are one,
even as the river and the sea are one.”

Over zeeën en rivieren.

Prachtige dichtregels van Khalil Gibran: dichter, denker en schilder. Geboren in 1883 in Libanon en gestorven in 1931 in New York. In het gedicht ‘On Death’ beschrijft hij zijn gedachten over de dood. De regels raken me en vandaag blijven ze door mijn hoofd spelen.

Vertrouwen.

Over zeeën en rivieren blog FriesFrame uitvaartOnlangs vraagt een bevriende fotograaf of ik samen met haar een uitvaart wil fotograferen. Daar moet ik wel even over nadenken. Wil ik dit wel en kan ik dit wel?

De dood is een mysterie. In een laatste adem ga je over van ‘hier’ naar ‘daar’. Wat dat dan ook mag zijn. Voor mij is het ‘daar’ terugkeren naar de bron waar we vandaan komen. Net zoals een rivier ontspringt uit de zee en ernaar terugkeert. Dat klinkt vaag en dat is het ook. Maar voor mij voldoende om op te vertrouwen dat het na ‘hier’ niet is afgelopen.

“Zodra ik muziek hoor op een uitvaart ga ik huilen en dat is niet handig als ik ook moet fotograferen”, denk ik bij mezelf. Toch raak ik geboeid en ik vraag me af hoe je dat doet? Wat leg je vast aan sfeer en gevoel bij zo’n intieme gebeurtenis? Ik besluit om ‘ja’ te zeggen en ben blij met haar vertrouwen in mij. Dan zal ik ook maar vertrouwen op mijn eigen kunnen.

Liefde.

Over zeeën en rivieren blog FriesFrame begrafenisDe uitvaart vindt plaats in de open lucht. Het is een zonnige dag en de natuur doet zijn best. Ik zoek mijn plek in een samenzijn waar ik geen onderdeel van ben en toch ook wel. Eigenlijk gaat het vanzelf. In een omgeving waar liefde de boventoon voert, is het niet moeilijk om je weg te vinden.

Bij fotografie gaat het meestal in de eerste plaats om het ‘zien’, toch wil ik graag verder gaan dan alleen registreren. Juist op een dag als vandaag. Ik laat me leiden door m’n gevoel en laat daarna de camera zijn werk doen.

Wat me verrast is dat de camera mij bescherming geeft. De muziek is prachtig en ontroerend, maar mijn tranen blijven binnen. De lens geeft me de mogelijkheid om te balanceren tussen het vastleggen van liefde en verdriet.

Onzichtbaar.

Over zeeën en rivieren blog FriesFrame HilversumHet blijft bijzonder om te ervaren dat iemand die niet meer ‘hier’ is, toch zo aanwezig kan zijn. Door de verhalen en de herinneringen, door de wind in de bomen, door de liefde die je voelt.

Dat je iemand niet meer kunt zien, betekent niet dat hij of zij er niet meer is. Zoals je de rivier niet meer kunt zien wanneer hij opgaat in de zee. Maar hij blijft onderdeel van de zee. De zee kan niet zonder hem bestaan.

Dan komt er een mevrouw naar me toe. “Weet je wat ik zo knap vind?”, zegt ze “Je was bijna onzichtbaar”. Een mooier compliment kan ik vandaag niet krijgen.

Troost.

Gibran eindigt zijn gedicht met de volgende zinnen:

“And when you have reached the mountain top,
then you shall begin to climb.

And when the earth shall claim your limbs,
then shall you truly dance.”

Een troostrijke gedachte.


 

, , , , , , ,