Picture this

Bofferd

Zaterdagochtend kwart over vier. Buiten is het nog donker. Ik moet heeeel diep nadenken waarom ik dit ook al weer leuk vind. Dan beginnen de eerste vogeltjes te fluiten en weet ik het weer.
Dus hup! Opstaan!

Om zes uur zit ik samen met Remko aan een overheerlijke cappuccino aan de keukentafel van burgemeester Bolsius. Over een half uur is het hier spitsuur maar daar is nu nog niets van te merken.
Lucas vertelt enthousiast over wat er vandaag staat te gebeuren. Het pelgrimsbloed bruist.

Ik leun nog even achterover en geniet van een laatste slok. Dan komt de eerste buurvrouw binnen en gaat het circus los. Uit alle koelkasten van de straat komen boodschappen tevoorschijn.
De blauwe brigade strijkt neer in de Robert Kochstraat.

Remko en ik kijken elkaar aan. Geen idee waar dit gaat eindigen, maar hier gaat het beginnen:
we gaan de eerste beelden schieten van ons fotoproject.
Ik heb er zin in!

Do not disturb

Zondagochtend, Naardermeer.
In een van plassen staat een witte reiger.
Ik stap van mijn fiets, pak mijn camera en focus.
Maar niet voor lang….

“Mooie beesten hè, mevrouw!” Ik draai me om en kijk in de goedlachse ogen van een vijfenzestigplusser. “Verderop zitten ze ook vaak. Ja, ik heb mijn camera niet bij me, want het is nu geen tijd om vogels te fotograferen. Ze zijn allemaal in de rui, weet u, en dan trekken ze zich terug”.

In het daaropvolgende kwartier vertelt hij alles over zijn leven. Af en toe knik ik vriendelijk.
Eigenlijk wil ik met rust gelaten worden, maar ik blijf luisteren. Dan wensen we elkaar nog een fijne dag.

De vogel is natuurlijk al lang gevlogen. Net als ik mijn camera weer in wil pakken komt hij aanvliegen. Verstoord door iets of iemand in zijn buurt. Niet fijn voor hem, maar het levert mij een fijn plaatje op.

Do not disturb
Mons Klint op de pagina Picture This

Genept

Honderddrieënveertig meter steil naar beneden. Dat is zo’n 794 treden. Manmoedig beginnen we aan de afdaling van Møns Klint.

Voor ons, op tree 713, ontstaat enige onmin. Na een woordenwisseling besluit de helft van een koppel geen stap meer te verzetten.

Wij dalen verder af, groeten vriendelijk de mokkende dame en dan houdt de trap op. Struikelend over boomstammen, grote stenen en door waterplassen bereiken we een smal kiezelstrand. Ik zie de wederhelft van de mokkende dame zoekend om zich heen kijken. Het bordje boven aan het klif beloofde een fossielenstrand. Ook ik ga op zoek, het vinden van een fossiel staat al een tijdje op mijn verlanglijstje.

Dan vertelt mijn reisgenoot dat hij heeft gelezen dat iemand na een half jaar zoeken hier een fossiel heeft gevonden. Ik denk dat de mokkende dame daar op tree 713 achter kwam….

Op haar strepen

Ze ligt op een paar meter afstand. Maar als ik nog íetsje dichterbij kan komen wordt het vast mooier. Ik plaats mijn lens tegen het gaas en begin te stoeien met diafragma’s en sluitertijden.

Dan haalt een snerpende stem me uit mijn flow: “Nee Pieter, wat die mevrouw doet dat mag niet hè?! Wij moeten netjes hier op het pad blijven!”

Naast me staat een dreumes van amper drie. Hij is net als ik over het hekje gestapt. Aan de blik van moeder zie ik dat haar opvoedkundige woorden aan mij zijn gericht. Met een glimlach stap ik weer op het wandelpad. “U hebt helemaal gelijk mevrouw”, zeg ik.

Never a dull moment in Dierenpark Amersfoort.

Just stripes
Nosy cow

MULTITASKEN

We ontmoeten elkaar op de Korssesteeg in Maartensdijk. Als ik aan kom fietsen, staat ze al klaar. Ze heeft niet veel aanwijzingen nodig. Als een volleerd model verandert ze af en toe van pose, soms beweegt ze alleen haar hoofd. Het is een windstille dag, haar reflectie in het water is perfect.

Terwijl ik haar fotografeer doet zij ook nog andere dingen. Het is een drukke dame. Tijdens het poseren is ze tegelijkertijd bezig met de productie van yogho, yogho, fristi en hangop.

Dat weet ik van Brigitte Kaandorp. Zij schreef een mooi liedje over dit bijzondere dier:

“Koeien, op zaterdagmiddag bedaard in de wei koeien,
een vliegtuig vliegt over, een trein komt voorbij
en stil staan er altijd koeien

Hazenslaapje

Het is een bewolkte, nevelige zomeravond. Prima weer om nog even met mijn camera op stap te gaan. In de Tienhovense Plassen heerst volledige rust. Het water in de plas langs het fietspad is bladstil.

Water heeft iets magisch. Het is een bron van leven en tegelijk verraderlijk. Aan de oppervlakte kun je immers meestal niet zien hoe diep het is.

De Tienhovense Plas kent weinig diepte. Daar kun je als zwaan gerust een hazenslaapje doen.

Sleeping beauty
Weary eye

Olifantendrollen

Met haar vierduizendkilo staat ze vlak voor me. Hoewel…. eigenlijk weet ik niet of het een mannetje of een vrouwtje is? Ik denk een vrouwtje, waarom weet ik niet.

Rustig staat ze te kauwen en intussen flappert ze met haar enorme oren.

Het lijkt mij mooi om haar oog en oor in één foto te vangen. Dat vergt enige concentratie, geduld en geluk. En veel (mis)schieten in de hoop dat ik net dat ene moment te pakken krijg.

Als ik klaar ben, zie ik een bordje staan: voor slechts vijf euro kun je een emmer olifantendrollen kopen. Leuk voor een spreekbeurt of voor thuis in de tuin, lees ik. Geniaal bedacht, maar ik denk dat ik een keertje oversla…..

Eeuwigheid

Dwars door de Ankeveense Plassen loopt het Bergse pad. Een schitterend natuurgebied waar je nog echte stilte kunt horen. Ik kom er vaak en graag.

In gedachten fiets ik tussen de plassen door. Dan zie ik voor me iets bewegen. Ik stap af en sta ‘oog in oog’ met een overstekend kreetje. Hoewel het een beetje blubberig is, leg ik mijn camera op de grond. Dat lijkt mij het mooiste standpunt voor een foto. Straks maar even poetsen. Het beestje poseert geduldig en ik mag hem van alle kanten fotograferen.

Op de terugweg zie ik dat het kreeftje de overkant niet heeft gehaald. Platgereden door een collega-fietser. Helaas. Maar wel in volle glorie voor de eeuwigheid vastgelegd.

Crossover
Reiger

Misselijk

Je ziet hem regelmatig langs het Zandpad: de blauwe reiger. Een statige vogel die wel 25 jaar kan worden en dat is best oud voor een vogel! Er zijn er die nog ouder worden, bijvoorbeeld de koningsalbatros (58). Maar een gemiddeld winterkoninkje houdt het maar zo’ n vijf jaar vol.

“Blauwe reigers leven van vissen en amfibieën, maar eten ook insecten en kleine zoogdieren”, zo lees ik op Wikipedia. Wat het exemplaar op de foto heeft gegeten, weet ik niet. Het is iets dat witte veertjes heeft en zo te zien valt het zwaar op de maag. Of hij is te gulzig geweest, dat kan natuurlijk ook.

Voordat het weer tevoorschijn komt, maak ik me snel uit de voeten. Kennis over vogels is leuk, maar ik hoef niet alles te weten……